Little did I know...

Ik maakte dit object nog vóór de Corona Crisis uitbrak. Van 150 van straat geraapte Red Bull zwerfblikjes. Waarbij ik elk blikje schoonmaakte, open knipte en omtoverde tot een zilveren veer. Met nietjes werden alle veren een vleugel. En na heel veel rapen, wassen, knippen en 'toveren' had ik er twee.

Het object zat al tijden in mijn hoofd. In eerste instantie vanwege de (oude) pay-off van het drankje 'Red Bull geeft je vleugels'. Dan krijg je ze ook, dacht ik ;-). Maar gaandeweg wijzigde dat gevoel. Door het ritmisch bezig te zijn met elk afzonderlijke veer en toe te werken naar de vleugels, hoopte ik dat ik een toenmalige aanwezige onrust los te kunnen laten. Maar toen kwam de Corona Crisis. En werd de hele wereld even helemaal anders.

Vandaag ben ik, sinds maanden, weer op mijn atelier geweest. Eventjes. Om mijn vleugels op te hangen. In de hoop dat we langzaam weer een beetje uit dit diepe, diepe dal kunnen komen en dat we ons over een tijdje weer wat meer 'vrij' kunnen voelen. Ik wens iedereen heel veel sterkte, kracht en liefde!

Vrij

Materiaal:  150 geraapte RedBull blikjes - Nietjes

Formaat: ± 80 x 40 cm

Eat this!

Tegenwoordig zijn er steeds vaker filmpjes te zien en berichten te lezen over dieren die (vermoedelijk) zijn gestorven door plastic in hun maag. Dolfijnen, potvissen, vogels, koeien... Ik word er altijd enorm verdrietig van. En ook boos. Om wat wij, als mens, deze onschuldige wezens aandoen. De natuur die zo mooi in balans is, verstoren wij op dramatische manier met onze massaconsumptie, onverschilligheid en gedrag. Intens verdrietig.

Maar niet alleen verdwijnt er plastic in de magen van steeds meer dieren om ons heen; uit studies komt naar voren dat het ook via onze mond naar binnen gaat. Miniscule stukjes microplastic komen (door verwering van plastic zwerfafval of vanuit verzorgingsproducten zoals scrubs e.d.) terecht in het milieu. En daarmee ook in onze voedselketen. Waardoor het uiteindelijk gewoon weer op ons bordje terecht komt. Welke gevolgen dat voor ons heeft, is nog onduidelijk. Maar gezond zal het in géén geval zijn. Dus vandaar mijn laatste 'What a Waste' werk. Gemaakt van lege, van straat geraapte kauwgomverpakkingen en PET flesjes. Om de boodschap luid en duidelijk over te brengen; Plastic op de grond, komt uiteindelijk in de mond.

Eat this! 

Geraapte, lege kauwgomverpakkingen en (geshredderde) PET flesjes zijn de ingrediënten voor mijn laatste werk.

Klein, kleiner, kleinst...

Meer 'What a Waste' werk vind je hier.

Ik ben ook te volgen via Facebook.

Fifty-Fifty

In eerste instantie dacht ik; dat doe ik wel eventjes. Maar na de eerste 250 sPETters* ging ik langzaam aan beseffen dat ook dit werkstuk de nodige tijd zou vergen ;-). Op twee borden van elk 50 x 50 cm moesten tenslotte niet een paar honderd, maar (maar liefst) 1968 sPETters komen! Want dat is namelijk het geboorte jaar van mijn schoonzus. Voor wie ik dit tweeluik, als verjaardagskado, heb gemaakt. Ik hoef je nu dus niet meer te vertellen hoe oud ze is geworden. De titel en het formaat van de twee vierkanten geven het ook al weg ;-).

* sPETters zijn kleine stukjes van zwerf (pet)flesjes die ik van straat heb geraapt, schoongemaakt en geshredderd.

Fifty-Fifty

Ondanks alle uren precisie werk, was het maken van dit werkstuk 

erg leuk en voldoening gevend. Elk gebruikt sPETtertje kreeg weer 'nut'. 

Van waardeloos afval, naar waardevol object. 

 

Ik heb nog een flink aantal gekleurde sPETters over.

Verheug me nu al op het maken van het volgende werkstuk ;-).

Leuk om op de hoogte blijven?

Ik ben te volgen via Facebook en/of Pinterest.